كمال الدين حسين اردبيلى در 905 تا 930 تاج المناقب نگاشته و بنام شاه تهماسب رساله‌اى در امامت دارد . ( م 891 و 4422 ) الشفاء قاضى عياض يحصوبى در گذشته 544 را در سال 908 در محمدآباد به فارسى درآورده‌اند ( م 919 ) متن آن از كتابهاى ارزنده‌ايست در سرگذشت پيامبر اسلام . ( چاپ قاهره ) سنى حنفى ديگر بنام ملا حسين كاشفى سبزوارى بيهقى در گذشتهء 910 روضة الشهداء دارد كه نزد شيعيان ارجى داشته است ( م 4473 ) ( گويا روضه‌خوانى ، يعنى از روى اين كتاب خواندن ، بوده ) و بارها چاپ شده است . دانشمندى شيعى بنام فاضل الدين محمد حموى ابهرى در سال 937 منهج الفاضلين فى معرفة الائمة الطاهرين و در 938 انيس المؤمنين ساخته است ( م 998 و 4416 ) عز الدين آملى شيعى زندهء در 944 الحسنية فى اصول الدين نگاشته است ( م 935 ) و اين جز حسينيهء ابراهيم گرگين استرآبادى است كه آن را مانند منهاج المناهج يا رسالهء امامت بنام يوحناى اسرائيلى به ابو الفتوح رازى نسبت داده‌اند و بايد ساختگى باشد ( فهرست ادبيات 1 : 244 - منزوى 890 و 950 و 936 ) درويش برهان على بن ابراهيم در بحر المناقب فى تفضيل على بن ابى طالب نگاشته است ميان 911 و 971 ( م 4462 - عامرى نامه 262 ) ابو الفتح حسينى اردبيلى الباب الحادى عشر علامه حلى را كه رساله كلامى متداول شيعى است در 957 به فارسى درآورد ( م 963 ) آن را افضل الدين محمد شهرستانى هم در سدهء 11 ترجمه كرده است ( م 915 ) محمد تقى الدين تونى هروى كاشانى حيرتى درگذشتهء 970 بهجة المباهج را در 953 به نظم درآورده است بنام كتيب معجزات حيرتى ( م 3054 ) كه منظومهء حماسى شيعى خوبى است و بسيار كلان و از او منظومه ديگرى در كتابخانهء